پرچم ایران در طول تاریخ

 

متاسفانه از زمان نخستین حکومت سراسری ایران یعنی امپراتوری مادها پرچمی در دسترس

نیست

 

 

پرچم زمان کوروش کبير 559 سال پيش از ميلاد

 

 

 

درفش کاوياني

 

 

 

 

پرچم در دوره شاه طهماسب

 

 

 

 

دوره شاه صفي دوم

 

 

 

دوره نادرشاه

 

 

دوره علي قلي شاه عادل

 

 

 

دوره آقا محمدخان قاجار

 

 

 

 

دوره محمد شاه قاجار

 

 

 

 

دوره ناصرالدين شاه

 

 

 

دوره رضاخان و پسرش (پهلوي سابق)

 

 

 

 

دوره حاضر (جمهوري اسلامي ايران)

 

 

.

.

.

(البته اميدوار باشيم)

 

می خواهم از جمهوری اسلامی بگویم...

 

       

 

كشوري كه زماني گهواره ي تمدن بود اكنون زندگي در ان كسالت اور و ملال انگيز مي نمايد .در اجتماع ما اهداف عالي يافت نميشود و مردم پيوسته به زندگي نا معلوم و مبهم و بي هدفي ادامه ميدهند . زورگويي و تقلب وفساد و دورنگي خشن مردم زندگي را يكنواخت و زهر الود كرده است.مردم پست وبي شرف كه اغلب يا از دولتمردان هستند يا حداقل با انان ساخت  و پاخت دارند در رفاه واساسيش زندگي ميكنند و افراد شريف و پاكدامن در طبقات فقيرو پايين جامعه قرار ميگرند .

به راستي چه بسيارند مردم رنج كشيده و مفلوكي كه صدر نشينان برايشان ارزش انساني قايل نيستند و ان ها را همچون بهايمي ميشمارند.اين مردم به دنبال كسب لقمه ناني اند كه زندگي خود را با ان بگذرانندو تنها خشنوديشان اين انديشه است كه ظلم و جور پايدار نميماند.

كسي نميداند چرا در كشوري كه بودجه اش بر پايه ي نفت هفده دلاري بسته ميشود در حالي كه قيمت طلاي سياه تا نود و اندي ميرسد چرا مردمانش در فقر روزگار را سپري ميكنند؟

و تورم ان بر طبق امار رسمي بانك مركزي جمهوري اسلامي ايران 15% است (كه مطمئنا بسيار بيش از اين است.)

ار فقر مادي كه بگذريم اين اجتماع به روز نامه هاو كتابخانه ها و سينمايي نيازمند است كه در زير فشار سانسور خرد نشود و منظور از ان اشاعه تقلب و دروغ و نا پاكي نباشد و باعث نشود كه امار مطالعه و سينمارويان تا اين حد پايين نيايد . متسفانه به جاي رفع اين نقايص و توجيه اين ضعف هم در كمال پر رويي به نقد سينماي پر رونق  ديگر كشورهاي جهان مينشينند و ان را پست و بي ارزش ميخوانند.

اما به كتاب و كتاب خانه چه نيازيست چون به گفته ي ايت الله قمي  يكي از اركان ولايت فقيه اين است كه قدرت تفكر از مردم گرفته شده و به ولي فقيه داده شده است ، در صورتي كه  در اين جهان به جز مرحله ي عالي تظاهرات عقل بشري همه چيز ديگر بي ارزش است ،تنها عقل است كه حد فاصل بين انسانيت و حيوان منشي به شمار ميرود ، بشر را اشرف مخلوقات جلوه ميدهد و او را به مرحله ي كمال و مقام خليفه اللهي مي رساند، او رافنا ناپذير و جاودان مينمايد.

از اينرو عقل يگانه سر چشمه ي لذات بشر به شمار مي ايد اما چون همانطور كه گفته شد بناي اين رزيم بر پايه ي محدود ساختن تفكر مردم گذاشته شده است (توقيف روزنامه ها ،نبود تلوزيون يا راديوي غير دولتي ، ممنوعيت ماهواره ، محدوديت سرعت و فيلترينگ اينترنت و... همه نمونه هايي بارز از سياست محدود ساختن تفكر مردم است ) از هرگونه لذتي بي بهره ايم و مانند حيوانات چوپاني ناصالح ما را به هرنا كجا ابادي كه بخواهد خواهد برد .

به راستي اگر اينگونه است پس فرق بين شاه و رهبر در چيست؟ مگر نه اين كه هردو تا پايان عمرشان حكومت ميكنند مگر اينكه مجلس راي بر عدم صلاحيت شاه و شوراي نگهبان (كه انها را هم مردم انتخاب نميكنند و كسي بايد صلاحيت خودشان را بررسي كند) راي برعدم صلاحيت رهبر بدهند.

به عقيده ي سيترين وقتي در جامعه اي كه فرسنگ ها از قافله ي تمدن به دور افتاده است ، منظور و هدف زندگي براي شخص اشكار نباشد ، اصولا زندگي وجود ندارد.

 به حقيقت بايد بر حال خودمان متا ثر بود كه زير لواي اين رژيم عمر خود را به پايان ميبريم و زندگي خود را تباه ميسازيم .

براي درمان اين بيماري روشنفكران بايد به صورت نيروي واحد گرد هم جمع شوند و بالا خره اجتماع بايد بر نقايص خود واقف شود و از اينده ي وحشتناك خود هراسان باشد.

 

بانوان شایسته اینده

 دختران شایسته اینده (کار خدارو ببینید)

 

ادامه عکس ها در ادامه مطلب